تدوین قانون بیه دول در دو دهه ی گذشته به منظور موثرساختن فرآیندهای ثبت اختراع و مجوزدهی از طریق دانشگاه ها و لابراتوارهای ملی تصویب شد و آژانس فدرال از نتایج تحقیقات پشتوانه مالی شده بوسیله ی خود، تا حد زیادی میزان برنامه های کاربردی <a href="https://www.sid.ir/Fa/Journal/ViewPaper.aspx?ID=96793″ title=”ثبت اختراعات“>ثبت اختراعات را افزایش داده است. انگیزه جستجوی افزایش کاربرد های پتنت شامل جریان درآمدهایی که از مجوز دادن پتنت ایجاد شده می شود و امنیتی که از طریق پتنت نمودن ایجاد می شود علاقمندی کمپانی ها، سرمایه گذاران و کارآفرینان را برای مجوز دهی پتنت ها در جهت فعالیت های تجاری بیشتر می نماید. کمپانی های جدید تکنولوژی محور به منظور تجاری سازی تکنولوژی هایی توسعه داده شده توسط واحد های تحقیق و توسعه فدرال، اغلب استادان و دانشجویان دانشگاهی که در توسعه تکنولوژی سهیم بوده اند را درگیر می نمایند. این محققان دانش عمیق وسطحی تکنولوژی را به همراه داشته و تلاش های بسیاری در موفقیت انتقال تکنولوژی ارائه می نمایند (RAND, 2003, 45).

یک مسیر شناخته شده برای انتقال ایده های تکنولوژی محور از دانشگاه ها به بخش خصوصی از طریق افشای اختراع به سمت ثبت آن و به سمت مجوز دهی است (جنسن و همکاران،2009).

شرکت های خصوصی مایلند که یک اختراع را مجوز دهند زیرا این امکان را به آنها می دهد که کنترل بر نوآوری داشته باشند در حین اینکه پاداش پولی نیز دریافت می کنند. با این حال، مجوز دهی یک فناوری منجر به افزایش رقابت برای بنگاه مخترع می شود که در نهایت منجر به حاشیه سود پایین تر و سهم بازار کمتر می شود. مجوز دهی زمانی جذاب است که شرکت های خصوصی در حالتیکه دیگران فناوری های مکمل را دارا هستند یا در حالتیکه تامین کنندگان متخصص فناوری موجود هستند، قصد ندارند که خود مالکیت معنوی ایجاد کنند (آرورا و فسفری،2003).

یکی از مهمترین مکانیزم هایی که از طریق آن دانش می تواند از دانشگاه ها به صنعت انتقال یابد مجوز دهی است که معمولا شامل قرارداد حقوقی(که می تواند انحصاری یا غیر انحصاری باشد) می شود و شخص ثالث را قادر به استفاده از یک ایده ثبت شده یا کپی رایت می سازد. مجوز دهی مکانیزمی حقوقی است که از طریق آن شخص ثالث می تواند فناوری را که درون یک دانشگاه ایجاد شده است بدون اینکه دانشگاه لزوما حق مالکیت خود را از دست دهد بکارگیرد. اثرات فوری این روش این است که می تواند منجر به دیگر جریان های انتقال دانش مانند مشاوره، تحقیق مشارکتی یا شکل دهی شرکت های دانشگاهی شود. در بلند مدت به جای اینکه برروی ارزش مجوز های صادر شده توسط دانشگاه ها تمرکز کنیم باید برروی اثرات مجوز دهی مانند <a href="https://sanayesoft.com/ways-to-improve-productivity/” title=”بهبود بهره وری“>بهبود بهره وری تمرکز کنیم. دلیل این امر این است که نظریه اقتصادی نشان می دهد که گروه های تحقیقاتی با بودجه دولتی باید درجهت بیشینه کردن انتقال دانش هدف گیری شوند و نه تولید درآمد از طریق فروش دانش(جنسن و همکاران،2009).

شین(2001) مطرح می نماید که تحقیقات دانشگاهی و انتقال فناوری به شرکت های کارآفرین بسیار مهم و در حال گسترش است. با این حال هیچ سندی تا کنون راه هایی که از طریق آنها تعاملات فناوری دانشگاه با بنگاه های کارآفرین از سازمان های بزرگ و تثبیت شده متفاوتند را خلاصه نکرده است. و در مقاله خود چهار بعد از همکاری بنگاه های کارآفرین دانشگاهی را بحث می کند و دلیل انتخاب این 4 بعد که یکی از آنها مجوز دهی فناوری است را  انتخاب آنها از طرف کارورزان که تعامل آنها را بسیار مهم و برای بنگاه های کارآفرین به نسبت بنگاه های بزرگ اساسی تر تلقی می کنند می داند. همچنین تشریح می نماید که تا به امروز مشاهده گران هشت روش مختلف که بوسیله آنها تعاملات بنگاه های کارآفرین با دانشگاه از تعاملات دانشگاه با بنگاه های بزرگ در مجوزدهی فناوری متفاوتند را شناسایی کردند.

·       مجوزدهی فناوری بوسیله بنگاه های کارآفرین به مکانیزمهای مکمل برای تامین بودجه بستگی دارد.

·       مجوزدهی فناوری بوسیله بنگاه های کارآفرین به مکانیزمهای برای کم کردن هزینه های حق امتیاز بستگی دارد.

·       مجوزدهی بوسیله بنگاه های کارآفرین به مکانیزم های تجمیع سرمایه برای هزینه های پتنت از طریق سرمایه گذاری بر حقوق صاحبان سهام بستگی دارد.

·       مجوز دهی بوسیله بنگاه های کارآفرین به تخصص دفاتر مجوزدهی فناوری در ایجاد بنگاه بستگی دارد.

·       مجوزدهی بوسیله بنگاه های کارآفرین به ایجاد بنگاه های دارای مجوز با حفاظت از مالکیت معنوی قوی بستگی دارد.

·       مجوزدهی بوسیله بنگاه های کارآفرین به دسترسی به خانواده های فناوری بستگی دارد.

·       بنگاه های کارآفرین انواع متنوع تری از فناوری را نسبت به بنگاه ها ی بزرگ مجوز می دهند.

·       بنگاه های کارآفرین اختراعات متنوع تری از انواع مخترعان را نسبت به بنگاه های بزرگ مجوز می دهند.

شرکت های دانشگاهی متنوع هستند: برخی از آنها بوسیله دانشجویان و برخی دیگر بوسیله اساتید شکل می گیرند. برخی براساس پتنت دانشگاهی و برخی براساس انتقال دانش ضمنی ایجاد می شوند. برخی پروژه هایی با نرخ رشد بالا و نیازمند بودجه اولیه زیادی هستند در مقابل برخی کوچک می مانند (OECD, 2000a, 14).

سه دلیل وجود دارد که یک دانشگاه برروی ایجاد بنگاه ها به جای مشارکت با بنگاه های موجود تمرکز کند. اول اینکه شرکتهایی که از فعالیت هایی در دانشگاه ایجاد شده اند در بیشتر مواقع بصورت شراکتی ایجاد می شوند که قابلیت ها، شرایط مالی و ماموریت بلند مدت دانشگاه را درک می کنند. بنابراین این شرکت ها می توانند پیمانکاران آتی مهمی برای دانشگاه باشند. دوم اینکه همکاری بین صنعت موجود می تواند بسیار بر روی چرخه اقتصادی تاثیرگذار باشد. در دوران سخت اقتصادی، تلاش ها در جهت ایجاد بنگاه های جدید می تواند آسانتر بوده و توجه و حمایت دولت را جلب کند. بیشتر کشورها به دانشگاه هایی که در فعالیت های اقتصادی جدید مشارکت دارند علاقه مند هستند بخصوص اگر گزینه دیگر ورود به یک رابطه منفی یک طرفه با صنعت موجود باشد بطوریکه دانشگاه ها دیگر منبع دانش ها و نوآوری های بنیادی نباشند. سومین دلیل نمایان بودن شرکت های دانشگاهی است. اثر تعاملات مشارکتی با صنایع موجود از لحاظ ایجاد شغل یا نوآوری بسیار سخت اندازه گیری می شود. ایجاد یک بنگاه جدید خروجی نمایان تری از فعالیت های دانشگاه است و می تواند برای جلب بودجه دولتی توسط دانشگاه بکاررود(راسموسن و همکاران،2006)

رابرتز و مالون(1996،18) بیان می کنند که سازمان های تحقیق و توسعه درگیر در ایجاد مخاطرات جدید می توانند انتظار داشته باشند که شرکت های دانشگاهی مزایای زیر را ایجاد کنند: تاثیرات مثبت بر تحقیق و تدریس، فضای هیجانی تر در سازمان به دلیل <a href="http://ensani.ir/fa/article/download/356454″ title=”فرصتهای شغلی“>فرصتهای شغلی که آشکار هستند و شهرت و نقش بهتر در منطقه.

شرکت های دانشگاهی شرکت هایی هستند که هنگامیکه یک موجودیت از درون سازمان یک کسب و کار مستقل ایجاد نماید. طبق یونیکو شکل دهی شرکت ها که از موسسات آموزش عالی خارج شده اند مکانیزمی ضروری برای فعالیت های انتقال دانش از دانشگاه هاست بخصوص با توجه به بکارگیری مالکیت معنوی. شرکت های دانشگاهی روشی دیگر هستند که درآن دانشگاه می تواند ارزش اجتماعی ایجاد کند(جنسن و همکاران،2009).

عموما، مقررات ویژه ای وجود دارد که به اسپانسر اجازه می دهد تا از نتایج بالقوه تحقیق مورد حمایت بهره مند گردد. این مقررات به محقق اجازه می دهد تا ریسک فرصت دانشگاهی از دست رفته را پوشش دهد، ریسکی که ناشی از عدم تطابق بین دستاورد های تجاری و دستاوردهای تحقیقاتی و زمان راه اندازی بنگاه جدید اختصاص می یابد کاهش دهد(گلدفراب و هنرکسن،2003).

تحقیق مشارکتی یک تحقیقی است که بطور مشترک بودجه دهی شده و شامل کمک بلاعوض دولت، شریک صنعتی و دانشگاه می شود. تحقیق مشارکتی معمولا بلند مدت تر از پروژه مشاوره یکباره یا تحقیق قراردادی است و معمولا پروژه های بزرگتری را شامل می شود که زمان بیشتری می برد. طبق یونیکو تحقیق مشارکتی بیشتر بر برآوردن نیاز های گروه های دخیل از طریق مشارکت(درمقایسه با تحقیق قراردادی) که تمرکز بر این دارد که شریک خارجی را اول و بیشتر راضی می کند.  تحقیق مشارکتی مجرای مهمی برای انتقال دانش بین دانشگاه و صنعت، دولت و کسب و کار است(جنسن و همکاران،2009).

تحقیق قراردادی معمولا شامل پروژه های بزرگتر، تحقیقات اصیل و گزارشات مکتوب می شود. معمولا بوسیله یک سازمان خارجی مجوز داده می شود. این موضوع اثرات مهمی برای تملک مالکیت معنوی که درطی پروژه ایجاد می شود دارد اما این موضوع در اینجا مورد بحث قرار نمی گیرد. تحقیق قراردادی شاید بیشتر در موسسات تحقیقاتی غیرآموزشی مطرح شوند، زیرا چنین موسساتی بیشتر بر روی بودجه خارجی تکیه دارند. معمولا دانشگاهیان در این موسسات تحقیقاتی بطور فعال در جستجوی تحقیقات قراردادی(از طریق پاسخ به درخواست مناقصه) هستند یا درخواست مستقیم برای مشاوره ها(که ممکن است تبلیغ نشود) دارند. البته تمایز بین تحقیق دانشگاهی و مشاوره ها معمولا همیشه آنطور که باید باشد واضح نیست- یعنی هردو جفت متناقض نیستند(جنسن و همکاران،2009).

شین(2001) مطرح می نماید که تحقیقات دانشگاهی و انتقال فناوری به شرکت های کارآفرین بسیار مهم و در حال گسترش است. با این حال هیچ سندی تا کنون راه هایی که از طریق آنها تعاملات فناوری دانشگاه با بنگاه‎های کارآفرین از سازمان های بزرگ و تثبیت شده متفاوتند را خلاصه نکرده است. و در مقاله خود چهار بعد از همکاری بنگاه های کارآفرین دانشگاهی را بحث می کند و دلیل انتخاب این 4 بعد که یکی از آنها تحقیقات قراردادی با حمایت مالی صنعتی است را  انتخاب آنها از طرف کارورزان که تعامل آنها را بسیار مهم و برای بنگاه های کارآفرین به نسبت بنگاه های بزرگ اساسی تر تلقی می کنند می داند. همچنین تشریح می نماید که مشاهده گران شش روش مختلف که بوسیله آنها تعاملات بنگاه های کارآفرین با دانشگاه از تعاملات دانشگاه با بنگاه های بزرگ در تحقیقات قراردادی متفاوتند را شناسایی کردند.

·       نسبت به شرکت های تثبیت شده احتمال کمتری وجود دارد که شرکت های کارآفرین وارد تحقیقات قراردادی شوند.

·       نسبت به شرکت های تثبیت شده احتمال کمتری وجود دارد که شرکت های کارآفرین وارد شراکت در تحقیقات شوند.

·       شرکت های کارآفرین ترجیح می دهند که ویژگی های شخصی برای تحقیقات قراردادی با دانشگاه ها داشته باشند.

·       شرکت های کارآفرین بسیار برروی تحقیقات با بودجه دولتی تکیه دارند تا تحقیقات با حامیانی در صنعت.

·       تحقیقات قراردادی شرکت های کارآفرین ازلحاظ جغرافیایی بومی تر از شرکت های بزرگ است.

·       تحقیقات قراردادی شرکت های کارافرین معمولا به حق مجوز دادن انحصاری بستگی دارند.

1.        مکانیزم های نهادی (پارک‎های علم و فناوری، مراکز رشد، انکوباتورها، دفاتر انتقال فناوری)

مکانیزم های نهادی در تسهیل تجاری سازی مالکیت معنوی نقش تخصصی دارند. ازجمله این مکانیزم ها می‎توان به پارک های علم و انکوباتورهای تجاری که سازمان های مالکیت محوری هستند که هدفشان شتاب دادن به کسب و کارها از طریق تجمیع و اشتراک منابع است اشاره نمود(فان و همکاران،2005).

راسموسن و همکاران (2006) انکوباتورها را یک ابزار رایج برای حمایت از مخاطرات جدید برای کسب وکارهای نوپا طی سالهای اولیه می دانند؛ جاییکه در آنها فضای اداری و دیگر اشکال حمایت فیزیکی و غیرمادی فراهم می شوند.

میان (1996) در تحقیقاتش به این نتیجه رسید که انکوباتورهای دانشگاهی ارزش افزوده ای به کسب وکارهای مستاجر از طریق ورودی های مربوط به دانشگاه مانند ایجاد تصویری در عموم از دانشگاه، لابراتورها، تجهیزات، دانشجویان کارمند می دهند. پارک های علمی و انکوباتورها شبکه ای از منافع را برای بنگاه های فناوری بالا ایجاد می نمایند که در صورتی که این بنگاه ها از پارک ها دور بودند از این منافع نمی توانستند استفاده نمایند. همچنین در ذات پارک های علمی و انکوباتورها تنوع قابل توجهی از لحاظ حمایتی برای کسب و کارهای مخاطره جو در حال رشد فراهم می کنند(سیگل و رایت،2007).

لینک و اسکات (2007) بحث می کنند که نیازی به در نظر گرفتن اثرات حمایتی دولت بر پارک های تحقیقاتی دانشگاهی وجود ندارد. آنها پیشنهاد می کنند که اگر فقط منافع تحقیقاتی پارک های علمی و نه سرمایه گذاری در تحقیقات به مصرف کنندگان و بنگاه ها سرریز شوند، نرخ بازگشت اجتماعی بیش از حد نرخ مرسوم دانشگاه ها و کسب وکارها می شود حتی اگر نرخ شخصی بازگشت به دلیل این حد نرخ کمتر شود. همچنین تشریح می نمایند که پارک های تحقیقاتی دانشگاهی نقش مهمی در جریان دانش بین دانشگاه ها و صنعت ایفا می کنند.

دفاتر انتقال فناوری برای مدیریت و حفاظت از مالکیت معنوی در بسیاری از دانشگاه ها بعد از قانون بیه دول در سال 1980 ایجاد شد. نقش این دفاتر (که در برخی مواقع دفاتر مجوز دهی فناوری نیز نامیده می شدند) تسهیل انتقال تجاری دانش(اشاعه فناوری) از طریق مجوزدهی به صنایع برای اختراع ها یا دیگر اشکال مالکیت معنوی که از تحقیقات دانشگاهی حاصل می شدند بود (سیگل و همکاران،2003).

شین(2001) مطرح می نماید که تحقیقات دانشگاهی و انتقال فناوری به شرکت های کارآفرین بسیار مهم و در حال گسترش است. با این حال هیچ سندی تا کنون راه هایی که از طریق آنها تعاملات فناوری دانشگاه با بنگاه‎های کارآفرین از سازمان های بزرگ و تثبیت شده متفاوتند را خلاصه نکرده است. و در مقاله خود چهار بعد از همکاری بنگاه های کارآفرین دانشگاهی را بحث می کند و دلیل انتخاب این 4 بعد که یکی از آنها توسعه فناوری و تجاری سازی است را  انتخاب آنها از طرف کارورزان که تعامل آنها را بسیار مهم و برای بنگاه های کارآفرین به نسبت بنگاه های بزرگ اساسی تر تلقی می کنند می داند. همچنین تشریح می نماید تا به امروز مشاهده گران سه روش مختلف که بوسیله آنها تعاملات بنگاه های کارآفرین با دانشگاه از تعاملات دانشگاه با بنگاه های بزرگ در توسعه فناوری متفاوتند را شناسایی کردند.

·       پارک های علم و فناوری تاثیر بزرگتری بر تعامل دانشگاه-صنعت برای بنگاه های کارآفرین به نسبت بنگاه های بزرگ دارند.

·       برنامه های اهدا سوبسید تاثیر بیشتری بر تعامل دانشگاه-صنعت برای بنگاه های کارآفرین نسبت به بنگاه های بزرگ دارد.

·       نهاد های تقویت کننده تاثیر بزرگتری بر شرکت های کارآفرین نسبت به شرکت های بزرگ دارند.

1. مشاوره

مشاوره حالتی است که محقق بصورت محدود با موسسه همکاری داشته و یا در یکی از واحد های مجموعه صاحب سمت می شود. مشورت یکی از الگوهای پذیرفته شده برای مدیران است که از سوی آنها بسیار حمایت می شود. اگرچه قوانین زیادی برای ترویج و سازماندهی این امر در امریکا موجود است ولی همواره ترویج این موضوع با دشواری های زیادی روبروست (کنی،1986).

در نهایت در برخی مواقع محققین آکادمیک یک شرکت تاسیس می کنند. ایجاد شرکت به معنی ترک همیشگی منسب قبلی و یا پر کردن جای خالی های بوجود آمده نیست.  اکثر افراد دانشگاهی پست مشاوره ای در شرکت تاسیس شده برای خود اتخاذ نموده و غالب کارهای جاری شرکت را دانشجوی دوره دکترا و یا همکاران تحقیقاتی به عهده خواهند داشت. با این وجود این سمت مشاوره که توسط دانشگاهیان پذیرفته می شود با مشاوره ای که آنها به دیگر شرکت ها خواهند داد ماهیتا متفاوت است)کنی،1986).

یکی از خصوصیات مشاوره که آن را از تحقیق قراردادی متمایز می کند این است که شامل توصیه ها می شود و نه تنها گزارشات مکتوب یا تحقیقات اولیه و اصیل. برای مثال دانشگاهیان حوزه مدیریت به کسب و کارها توصیه هایی برای ساختاردهی مجدد عملیات می دهند یا دانشگاهیان در میان هیئت مشاوره یک صنعت یا اتحادیه قرار می گیرند. این فعالیت ها شامل چندین روز کار دانشگاهیان می شود اما نیاز ندارند که هیچ گزارش مکتوبی یا تحلیل رسمی از فعالیت های تولیدشان بدهند. بسیاری از دانشگاهیان در ارائه خدمات مشاوره درگیر هستند- در واقع اکثر مدرسان دانشگاهی بند هایی در قراردادشان دارند که به آنها اجازه می‎دهد یک روز در هفته را خدمات مشاوره ای بدهند. این یکی از مهمترین اجزا فعالیت های دانشگاهی است زیرا تعامل مستقیم دانشگاهیان با غیر دانشگاهیان را ممکن می سازد. از آنجاییکه چنین مشاوره هایی اصولا بوسیله افراد حرفه ای خارجی پایه گذاری می شود، کاملا مشخص است که دانشگاهیان بطور بالقوه توانایی حل مشکلی را دارد(فرد حرفه ای نیز آماده پرداخت هزینه آن است). بعبارت دیگر دانشگاهیان مهارت هایی دارند که در دسترس شخص خارجی(فرد حرفه ای) نیست. این به این معنی است که دانشگاهیان یک خدمت مهمی را به اجتماع ارائه می دهند. بعلاوه چنین مشاوره هایی می تواند منجر به ایجاد روابط بلند مدت و شکل دهی انواع دیگر توافقات تحقیق مشارکتی شود (جنسن و همکاران،2009).

شین(2001) مطرح می نماید که تحقیقات دانشگاهی و انتقال فناوری به شرکت های کارآفرین بسیار مهم و در حال گسترش است. با این حال هیچ سندی تا کنون راه هایی که از طریق آنها تعاملات فناوری دانشگاه با بنگاه‎های کارآفرین از سازمان های بزرگ و تثبیت شده متفاوتند را خلاصه نکرده است. و در مقاله خود چهار بعد از همکاری بنگاه های کارآفرین دانشگاهی را بحث می کند و دلیل انتخاب این 4 بعد که یکی از آنها مشاوره است را  انتخاب آنها از طرف کارورزان که تعامل آنها را بسیار مهم و برای بنگاه های کارآفرین به نسبت بنگاه های بزرگ اساسی تر تلقی می کنند می داند. همچنین تشریح می نماید که تا به امروز مشاهده گران چهار روش مختلف که بوسیله آنها تعاملات بنگاه های کارآفرین با دانشگاه از تعاملات دانشگاه با بنگاه های بزرگ در مشاوره متفاوتند را شناسایی کردند.

·       قرارداد مشاوره با بنگاه های کارآفرین درگیری شدیدتری با دانشکده نیاز دارد تا با بنگاه های بزرگ

·       قرارداد مشاوره با بنگاه های کارآفرین سوالات بزرگتری در خصوص تناقض منافع نسبت به شرکت های بزرگ ایجاد می کند.

·       قرارداد مشاوره با بنگاه های کارآفرین بیشتر احتمال دارند که نتیجه روابط شخصی باشد تا با بنگاه های بزرگ.

·       قرارداد مشاوره با بنگاه های کارآفرین معمولا درخصوص انتقال فناوری با خارج از دانشگاه وجود دارد.

دوره های آموزشی:

شاید مهمترین روشی که در آن دانشگاه ها جامعه را شکل می دهند از طریق آموزش دانشجویان کارشناسی و تحصیلات تکمیلی است. (جنسن و همکاران،2009).

دوره های آموزشی پیشنهاد شده توسط شرکت(توسعه حرفه ای مستمر Continuing Professional Development

):

متشکل از آموزش های اجرایی و سمینارها برای کارگران حرفه ای است. این مسئله از آموزش متفاوت است “به این دلیل که با افرادی از حرفه های مختلف سر و کار دارد که با دانشگاه ارتباطی ندارند در حالیکه تدریس بطور اصولی نیازمند ثبت نام دانشجویان در دانشگاه است". گزارش یونیکو بیان می کند که “توسعه حرفه ای مستمر میتواند ابزاری باشد که انتقال دانش جدید از دانشمندان به افراد از طریق دیگر حرفه ها که ممکن است بطور معمول به چنین دانشی دسترسی نداشته باشند را بطور مستقیم میسر سازد. کلید این معیار انتقال دانش این است که آن به فعالیت های تدریس که خارج از دانشگاه هستند ارتباط می یابد. البته پرسنل دانشگاه نیز علاقه مندند که توسعه حرفه ای خود را دنبال کنند، اما تمرکز این معیار بر این است که چقدر آموزش توسط دانشگاه برای اجتماعی وسیع تر فراهم می شود- بخصوص در صنعت و خدمات حرفه ای(Jensen et al., 2009).